Tonnie van den Herik stond in de krant en het ging over vakantie. Het kwam er op neer dat ze nooit gaat. Ze heeft het te druk met haar jongens, de Arnhemse daklozen. Tonnie is een heel goed mens want waar anderen in de rubriek ‘Uit met…’ altijd koketteren met hun favoriete restaurants wilde Tonnie graag kwijt dat ze zo blij is met de maaltijden van Frans de Keizer, eigenaar van koffieshop Zero Zero. Die brengt ze ‘s winters rond met de Smikkelbus. De bus kocht ze met de opbrengst van haar dichtbundel ‘Er zit een lek in mijn leven’. Zo is Tonnie.

In de Voetbal International las ik een verhaal over Maasbert Schouten, de oud-voorzitter van Vitesse. Ik dacht altijd dat hij ook aan liefdadigheid deed en met zijn geel-zwarte hart voetbalclub Vitesse van de ondergang redde met een miljoenenlening. Maar nu las ik dat hij met het verstrekken van die lening alle aandelen van de club in handen  had weten te krijgen en dat hij toen als voorzitter eigenhandig heeft besloten de club met miljoenenwinst door te verkopen aan Zjordania. Ik concludeerde: niet alleen het hart van Schouten kleurt geel-zwart, ook zijn portemonnee. 

Van gewiekste zakenmannen als Maasbert Schouten krijg ik de zenuwen. Want misschien is mijn leven nu heel overzichtelijk, met een dak boven mijn hoofd en een thermostaat die ik op 20 graden zet zodra de eerste herfstbuien tegen de ramen slaan. Maar soms denk ik na over wat er allemaal fout kan gaan in het leven en wat er eigenlijk precies in de kleine lettertjes van mijn hypotheek staat. Lettertjes waar types als Maasbert Schouten heel goed over hebben nagedacht. Dan kijk ik door het raam naar buiten en denk ik: hoe lang heb ik eigenlijk nog een dak boven mijn hoofd? Beetje aanstellerij wel hoor. En dan nog kan ik altijd terecht bij Tonnie en haar Smikkelbus.

(column Gelderlander 25-9-2010)