P. begon over de krabbenvissers van de Beringzee. ‘Freddie, luister, de kok had een kalkoen gebraden. Kapitein Keith Colburn werd er bloednerveus van. ‘A storm bird’ riep hij de hele tijd. Hij had, voor vertrek, in de haven, die kalkoen al in de vriezer zien liggen en er geen goed gevoel bij gehad. En weet je, Freddie, ze aten die kalkoen en toen ging het stormen ook. Maar goed, het stormt altijd in de Beringzee.’ P. ging door over het bijgeloof van kapitein Keith. Dat hij allemaal lege pots binnenhaalde en toen zijn broer Monte de opdracht gaf om al het ongewone aan boord op te sporen.

Monte vond de hals van de gitaar van Andy Hillstram, de kapitein van de Time Bandit. De bemanning van de Wizard had drie weken eerder ruzie gekregen met de bemanning van de Time Bandit in een kroeg genaamd Cape Cheerful. Andy Hillstram had die avond opgetreden en later zijn gitaar op Montes rug kapot geslagen. Monte had de hals van de gitaar meegenomen aan boord van de Wizard.

Kapitein Keith zei: ‘That thing has got to go’. Hij liep het dek op en  gooide de hals van Andy Hillstrams gitaar overboord. ‘Bon voyage, slime bucket!’, zei hij en daarna ‚Okay guys, let’s catch some crab’. En later vingen ze 75 red king crabs tegelijk. P. zei dat dat heel veel was.

Later trof Monte een meeuw aan in de kombuis. Vogels brengen geluk, zei hij. ‘They say they are the souls of lost sailors.’