De bus reed door Huissen en ik zag kinderen in C&A-kleren, een moeder op een Gazelle-fiets, aangeharkte plantsoenen. Dood saai was het. Ik pakte een boek uit mijn tas. Er was iets ongewoons mee. Er zaten twee boekenleggers in. De boekenlegger die ik altijd gebruik en een ansichtkaart waarvan een hoek was afgeknipt. Ik vermoedde dat E. die erin had gestopt. Ze sluipt wel eens mijn kamer op. Dit zijn de sporen die ze achterlaat.

Het boek waar E. de kaart in had gestoken was The Catcher in de Rye van J. D. Salinger, over een jongen - Holden Caulfield - die niet volwassen wil worden. Ik las wat er op de opengeslagen bladzijde stond. Het ging over de honkbalhandschoen van Holdens overleden broertje Allie. Overal op de handschoen had Allie in groene inkt gedichten geschreven. Hij had dat gedaan om iets te lezen te hebben als hij met honkbal in het verre veld stond en er niemand aan slag was. Ik glimlachte om de toevalligheid dat E. de kaart nu juist op deze plek in het boek had gestopt.

‘s Avonds bezocht ik in het Gelredome de presentatie van de nieuwe editie van Luxity, magazine voor de regio Arnhem en Nijmegen. Je ontvangt dat blad alleen als je in zo’n wijk woont waar iedereen Volvo rijdt. Ik woon in Malburgen. Toch was ik uitgenodigd. De directeur van Gelredome nam nu het woord. Hij begon zijn stadion de hemel in te prijzen. Het was allemaal geweldig wat daar gebeurde. Daarna werd de nieuwe Luxity uitgedeeld. Op de cover stond een gephotoshopte Ilse de Lange. Ik herkende haar nauwelijks. Ik sloeg het blad open. Twee mannelijke modellen staarden wezenloos voor zich uit. Ik las: ‘Jack: Fortezza – Shirt: La Martina – Pantalon: Jacob Cohen’. Kleding die me aan Huissen deed denken. Ik bestelde een gratis biertje en dacht na over het verre veld met niemand aan slag.

Column Gelderlander 27/11/2010